AGRONUTS S.A. - Παραγωγή και εμπορία Αμυγδάλων, Αμυγδαλόψιχας, Αμυγδαλόψιχας κροκάν, Ξηρών καρπών, Φουντουκιών, Φιστικιών, Καρυδιών, Αποξηραμένων φρούτων, σταφίδων, Αμυγδαλα, ξηροι καρποι
 
 
i1
i1
i1
i1
i1
i1
i1
i1
i1
i1
 
 Agronuts BRC Agronuts IFS
Agronuts ISO 22000 AGRO
Προϊόντα της Agronuts A.E.
Αμύγδαλα και ξηροί καρποί, αμύγδαλα φιλε, αμυγδαλόψιχα, φιστίκια, καρύδια, φουντούκια, στραγάλια, αποξηραμένα βερίκοκα, αποξηραμένα δαμάσκηνα, σταφίδες.
αμυγδαλα
ΑΜΥΓΔΑΛΑ ΞΗΡΟΙ ΚΑΡΠΟΙ
Νέα / Ανακοινώσεις > Αναλυτικά
 
ανυγδαλα ξηροι καρποι
12/02/2016
«Nα βάλουμε αμύγδαλα…»

«Nα βάλουμε αμύγδαλα…»
12 Φεβρουαρίου 2016, 10:20

Το 60% και πλέον της συνολικής ελληνικής παραγωγής παράγεται στο νομό Λάρισας. Κάποτε ήταν η Βόρεια Ελλάδα. Τώρα είναι η Θεσσαλία, και πιο συγκεκριμένα η Λάρισα και ο Βόλος. Το 80% εδώ παράγει αμύγδαλο, -τον «βασιλιά» των ξηρών καρπών- και μετά έρχεται το φιστίκι Αιγίνης, και το καρύδι…
Του Λευτέρη Παπαστεργίου

Πως είναι δυνατόν έξι χρόνια μετά την εφαρμογή αδιέξοδων και αποσπασματικών, ακραίων, πολιτικών λιτότητας που είχαν ως συνέπεια να ανατινάξουν την ελληνική κοινωνία, όλοι να συμφωνούν πως η χώρα χρειάζεται ένα εθνικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, να συγκλίνουν στον αγροτικό τομέα, ως εκείνον που θα παίξει τον πρωταρχικό ρόλο, και το μόνο που βλέπουμε είναι χιλιάδες αγροτικά τρακτέρ έτοιμα να «καταπιούν» μια ακόμη κυβέρνηση; Γιατί όλες αυτές οι μικρές «θαυματουργές» μονάδες που φυτρώνουν σε ολόκληρη την επικράτεια, παράγοντας εξαιρετικά προϊόντα, δεν κατευθύνονται με τον τρόπο που πρέπει και δεν βοηθιούνται ώστε να δώσουν ώθηση, με τη σειρά τους, σε ολόκληρη την οικονομία; Αυτά, ως βασικά ερωτήματα, μας έδωσαν το έναυσμα για να προσπαθήσουμε να ανοίξουμε τον φάκελο «αγροτική παραγωγή στο νομό της Λάρισας», σε ένα νομό δηλαδή, όπου δεν του λείπει σχεδόν τίποτα. Ακριβώς όπως και τη χώρα δηλαδή.

Πρώτος προορισμός του ταξιδιού αυτού, το Συκούριο, και για να είμαι πιο ακριβής λίγο έξω από αυτό, σταματώ στην “Agronuts”, στην εταιρία που εξειδικεύεται στους ξηρούς καρπούς. Απέναντί μου κάθεται ο Κώστας Λανάρας, «δεύτερη γενιά στη δουλειά», όπως μου λέει ο ίδιος, έχοντας στο πλευρό του την αδερφή του Λένα και ως «ομπρέλα» τον πατέρα Γιάννη. «Ακολουθεί και η τρίτη γενιά», δηλώνει υπερήφανα, μιας και τα δυο του αγόρια σπουδάζουν για να λάβουν την εξειδίκευση που απαιτεί η εποχή μας και κατ’ επέκταση να δώσουν ώθηση στην επιχείρηση. «Είναι όμως αυτό το μοντέλο που χρειάζεται η χώρα;», σκέφτομαι και προτού προλάβω να το εκφράσω, ο ίδιος μου καταθέτει την «ταυτότητα» τους: «Είμαστε μέλος της INC, της μεγάλης ένωσης των Ξηρών καρπών, με πέντε πιστοποιητικά ποιότητας. Καμία άλλη ελληνική εταιρεία ξηρών καρπών δεν διαθέτει πέντε πιστοποιητικά ποιότητας. Όλα τα στάδια που χρειάζεται ο ξηρός καρπός από το χωράφι μέχρι το ράφι, γίνονται εδώ. Και μιλάμε για 12 στάδια. Αυτό είναι και το «κλειδί» με το οποίο ξεκλειδώσαμε την αγορά», μου λέει και στο σημείο αυτό ξεκινούν οι… εκπλήξεις.
«Το 60% και πλέον της συνολικής ελληνικής παραγωγής παράγεται στο νομό Λάρισας. Κάποτε ήταν η Βόρεια Ελλάδα. Τώρα είναι η Θεσσαλία, και πιο συγκεκριμένα η Λάρισα και ο Βόλος. Το 80% εδώ παράγει αμύγδαλο, -τον «βασιλιά» των ξηρών καρπών- και μετά έρχεται το φιστίκι Αιγίνης, και το καρύδι», μου λέει και ομολογώ πως εκπλήσσομαι.
Και η χώρα; «Η χώρα είχε φτάσει να παράγει 10-12.000 τόνους, μιλάω πάντα σε φλοιούς. Είχε φτάσει δηλαδή σε πολύ χαμηλό επίπεδο. Βλέπω πως τώρα μπορεί να διπλασιάσει την παραγωγή». Άλλο περιθώριο έχει;
«Έχει περιθώριο και να την τριπλασιάσει. Να ξεπεράσει τους 40.000 τόνους αμύγδαλα. Η σημερινή παραγωγή (των 12.000 τόνων) δεν φτάνει να καλύψει ούτε καν την εγχώρια ζήτηση! Πράγμα που σημαίνει πως δεν έχουμε εξαγωγές, ενώ έχουμε μεγάλο περιθώριο».
Ποιες χώρες εξάγουν; «Οι χώρες που εξάγουν τις μεγαλύτερες ποσότητες αυτή τη στιγμή είναι η Αμερική και η Ισπανία. Το μόνο που παίρνουμε από τις χώρες αυτές είναι το ισοζύγιο των τιμών». Πόση δουλειά χρειάζεται η καλλιέργεια του ξηρού καρπού; «Χρειάζεται συνεχόμενη δουλειά 30 ημερών, 24 ώρες το 24ωρο, για να έχετε ένα μέγεθος χρόνου. Αυτό απαιτεί η συγκεκριμένη καλλιέργεια. Φυσικά αυτό κατανεμημένο σε ολόκληρο το χρόνο. Αυτή είναι η δουλειά».
Και το κόστος; «Όσον αφορά το κόστος, υπολογίστε πως ένα στρέμμα με αμυγδαλιές χρειάζεται περίπου σαράντα δέντρα. Αυτό σημαίνει 80 ευρώ. Η άρδευση έρχεται περίπου άλλο τόσο. Άρα με 200 ευρώ το στρέμμα περίπου, έχουμε βάλει αμύγδαλα. Από κει και πέρα είναι η περιποίηση: χρειάζονται εφτά ψεκασμοί, εφτά ποτίσματα, χρειάζεται μια λίπανση.» Άρα έχει μέλλον το προϊόν…
«Ένας παραγωγός που παίρνει την απόφαση να βάλει στο χωράφι του ξηρούς καρπούς έχει μπροστά του αγορά και μέλλον».
Και γιατί δεν το κάνει; «Γιατί προφανώς δεν το ξέρει. Και γιατί κανείς υπεύθυνος δεν του το είπε. Γιατί ποτέ κανείς οργανωμένα δεν έσκυψε να συνομιλήσει με τους παραγωγούς, να τους κατευθύνει». Αυτό είναι και το πρόβλημα της χώρας τελικά; «Άκου πρώτα μια ιστορία», μου λέει και ξεκινάει. «Είχα επισκεφτεί αρχές του 2000 την Καλιφόρνια των ΗΠΑ, στο μεγάλο παγκόσμιο συνέδριο που γίνεται κάθε χρόνο τον Μάιο και διαπίστωσα πως εκείνη την εποχή οι Αμερικάνοι πουλούσαν εμπορεύματα, κάτι ασύλληπτο για μένα τότε, αφού χρονικά τότε (τον Μάιο) το δέντρο είναι σε ανθό. Ρωτώντας λοιπόν, έμαθα πως εφαρμοζόταν η συμβολαιακή γεωργία. Δηλαδή οι εταιρείες έχουν ήδη συμβόλαια με τους παραγωγούς και έτσι μπορούν να υπογράφουν προ-συμβόλαια πώλησης. Κερδίζουν δηλαδή από την υπεραξία των αγορών, γιατί διαθέτουν ήδη κλεισμένη παραγωγή. Δεν είναι απλό;» Προτού προλάβω να απαντήσω, συνεχίζει:
«Όταν το ξεκίνησα στην Ελλάδα λοιδορήθηκα από ανταγωνιστές μου. Τώρα βέβαια το ακολουθούν κι εκείνοι. Γιατί; Γιατί όταν έχουμε συμβολαιακή γεωργία όλο αυτό το κόστος μειώνεται. Οι γεωπόνοι της εταιρείας επισκέπτονται το χωράφι του κάθε παραγωγού, κάνουν ανάλυση εδάφους. Χρειάζεται μια συνεχής παρακολούθηση, μια ομπρέλα προστασίας για να μειωθεί το κόστος παραγωγής και να πετύχουμε ποιοτικότερο προϊόν. Αυτή η ομπρέλα επιτυγχάνεται. Εμείς ως Agronuts δίνουμε συμβόλαια με μπόνους 0,10λεπτά πάνω από την τρέχουσα τιμή της αγοράς και τιμή ασφαλείας φυσικά». Τι εννοείς «τιμή ασφαλείας» σε παγκοσμιοποιημένες αγορές; «Η τιμή ασφαλείας προκύπτει εξαιτίας της «ομπρέλας» που λέγαμε. Της συμβολαιακής γεωργίας δηλαδή. Από τα δικά μου συμβόλαια προπώλησης».
Και ποια είναι αυτή; «Είναι το κόστος παραγωγής (0,80 για τους ξηρούς καρπούς) συν άλλο τόσο το κέρδος. Άρα ο παραγωγός ξέρει πως στη χειρότερη περίπτωση θα λάβει 1,60 ευρώ. Οι τιμές φυσικά, σχεδόν πάντα, είναι πολύ μεγαλύτερες από την τιμή ασφαλείας. Δηλαδή, θα πρέπει να συμβούν φοβερές καταστροφές ή κάτι άλλο για να πάρουν οι παραγωγοί απλά την τιμή ασφαλείας. Τι προσπαθώ να πω; Ότι ο ξηρός καρπός είναι ασφαλισμένο προϊόν, σε αντίθεση με άλλα νωπά προϊόντα που δεν έχουν τιμή ασφαλείας. Οι ξηροί καρποί επίσης έχουν και ένα ακόμα, σημαντικό, πλεονέκτημα: αποθηκεύονται». Άρα; «Άρα, να βάλουμε αμύγδαλα, να τριπλασιάσουμε την παραγωγή μας, να κάνουμε το προϊόν εξαγώγιμο, και να σταθεί στις διεθνείς αγορές, γιατί όποιος το δοκιμάζει το προϊόν μας δεν το αφήνει». Και γιατί δεν το κάνουμε; «Οι διεθνείς αγορές «ξεκλειδώνουν» με την ποιότητα των προϊόντων και με την ποιότητα της μεταποίησης. Σ’ αυτά δεν υστερούμε. Ίσα-ίσα. Η ελληνική ποιότητα είναι ασύγκριτη λόγω εδάφους. Όμως είμαστε ελλειμματικοί. Οι ξένοι για παράδειγμα με τους οποίους έχω συνεργαστεί εγώ, μας αγαπάνε, μας συμπαθούν, έχουν ενθουσιαστεί με το προϊόν, αλλά εμείς δεν μπορούμε να δώσουμε γιατί δεν έχουμε! Είμαστε ως χώρα ελλειμματική. Και το δυστύχημα είναι πως δεν ακούει κανείς από τους υπευθύνους, επιμένοντας σε άλλα προϊόντα τα οποία δεν έχουν καμία προοπτική! Όταν επιμένουν λοιπόν στο λάθος απλά εγκληματούμε ως χώρα».

Συμπέρασμα; «Η ελληνική γεωργία λοιπόν πηγαίνει στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα». Και τι θα έπρεπε να γίνει; Εσύ, για παράδειγμα, αν πήγαινες στην καρέκλα του υπουργού, τι θα έκανες; «Θα μελετούσα το ισοζύγιο αγροτικών προϊόντων. Τι εισάγω και δεν μπορώ να παράγω. Αυτό που εισάγω και είναι ελλειμματικό το βάζω στο τραπέζι και φωνάζω τις εταιρείες μεταποίησης, ψάχνοντας για τα συμβόλαια αγορών τους. Σε συνεργασία με τις διευθύνσεις Γεωργίας, και αφού έχω δεσμεύσει τις εταιρείες μεταποίησης πως θα απορροφήσουν την παραγωγή, σχεδιάζω που θα παραχθεί τι και σε ποιες ποσότητες. Να στηθεί η σχέση κράτος-εμπόριο-παραγωγός. Μια κρατική ομπρέλα την οποία, σκεφτείτε, πως την έχει δημιουργήσει και την διαθέτει το πιο καπιταλιστικό κράτος του κόσμου, η Αμερική». Κι εμείς αντί για όλα αυτά βγάζουμε τους αγρότες στο δρόμο… «Δεν μπορεί ο παραγωγός να πουλάει το προϊόν του με 13% και να αγοράζει με 23% τα αγροεφόδια. Ούτε μπορεί να προκαταβάλει το 100% του φόρου για τον απλό λόγο πως το μαγαζί είναι ξεσκέπαστο. Δεν μπορεί ο γεωργός ή ο κτηνοτρόφος να είναι πιστωτής του κράτους. Αυτά είναι πράγματα απαράδεκτα. Η καρδιά της οικονομίας μας είναι η αγροτική παραγωγή. Εμείς όμως δεν παράγουμε πλέον. Και αυτό είναι το πρόβλημά μας. Η θάλασσα, ο ήλιος και το χώμα μπορούν να μας βγάλουν από την κρίση. Νέοι άνθρωποι με σπουδές βρίσκονται πλέον στα χωράφια», μου λέει χωρίς ανάσα. Συνεχίζουμε και μιλάμε για πολλά. Για τις χαμένες ευκαιρίες, τις επιδοτήσεις που πήγαν στράφι γιατί «δεν υπήρχε κανένας έλεγχος και κανένας σχεδιασμός». Νιώθω πως μόλις έχει πει τις μαγικές λέξεις που «κολλάνε» παντού στην Ελλάδα: «έλεγχος» και «σχεδιασμός».
Ο άνθρωπος που κάθεται απέναντί μου έχει στήσει μια επιχείρηση κόστους επένδυσης 5.000.000 ευρώ. Δεν έχει αποφασίσει να μεταφερθεί στην Βουλγαρία και πονάει την πατρίδα του. Πονάει τη γη. Ασχολείται με ένα προϊόν το οποίο έχει μέλλον. Αλλά «δεν ακούει κανείς». Μου το λέει σχεδόν συνέχεια. Και αναρωτιέμαι: τι άλλο πρέπει να συμβεί για να ακούσουν;».

ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

line
 
Copyright © 2011 Agronuts S.A.
Created and Hosted by ItBiz
ξηροι καρποι gr en agronuts